GRAFIKA Tadeusza Jackowskiego

W  ramach cyklicznych pokazów W kręgu twórców Złotego Grona Dział Sztuki Współczesnej Muzeum Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze prezentuje dzieła współczesnego, znakomitego grafika profesora Tadeusza Jackowskiego – uczestnika i laureata Wystaw i Sympozjów Złotego Grona odbywających się w Zielonej Górze w latach 1963-1981.

Krakowski artysta z wirtuozerską maestrią uprawia grafikę warsztatową – niezwykle trudne i pracochłonne techniki metalowe: akwatintę, akwatintę, mezzotintę, miękki werniks, miedzioryt, suchą igłę i ruletkę. Z powodzeniem łączy też wymienione techniki, uzyskując w ten sposób wzbogacenie materii graficznej. Jego ryciny zachwycają malarskimi i światłocieniowymi efektami akwaforty, aksamitnie głęboką czernią mezzotinty, rozświetlonej refleksami bieli, szeroką skalą walorową, z bogatą gradacją szarości. Czarno-białe grafiki chętnie wzbogaca subtelnymi akcentami barwnymi. Kontrastuje elementy przedstawiające z abstrakcyjnymi, stosuje uproszczony rysunek, ekspresyjne przerysowania, ale też i realistyczne ujęcia motywu.

Nurt krakowskiej grafiki metaforycznej jest mu szczególnie bliski. Nie stroni nie tylko od metafory, ale i dowcipu. Jego prace cechuje nastrojowość i tajemnicza, zagadkowa aura. Nieskrępowana wyobraźnia podsuwa artyście szerokie spektrum tematów. Z pasją rejestruje unikalną urodę świata, kreuje fantazyjne pejzaże, portretuje ukryte w zaciszu pracowni przedmioty układające się w kameralne, zagadkowe martwe natury. Utrwala ślady dawnych cywilizacji i kultur, a także zabytkowe budowle przeszłości skrywające tajemnice minionych dziejów.  W swej twórczości  podejmuje również zagadnienie intymnych relacji kobieta-mężczyzna, a także odwołuje się do ponadczasowych i uniwersalnych tematów i motywów: biblijnych (cykl Zuzanna i starcy 1975-1976), mitologicznych (Trzy gracje, 1987 Ikar, 1989) czy też klasycznych (cykl Modelki, 1987-1990), serwując widzowi ich własną, oryginalną i swobodną  interpretację.

Wystawa  ukazuje wielowątkową twórczość artysty z lat 1961-2012, na którą składa się 80 dzieł pochodzących z pracowni Autora. Wyeksponowane zostały zarówno grafiki wczesne z lat 1961-73, jak i prace z późniejszych cykli tematycznych takich jak: Martwe natury (1977-2012), żartobliwe i swobodne kompozycje figuralne z cyklu Scherza (1987-2007) oraz równie dowcipny i kameralny cykl zatytułowany Pani Róża (2008-2011). Mocno zaakcentowana została intrygująca seria Graficznych przygód z architekturą, na którą składają się m.in. wizyjne kompozycje, będące wynikiem podróży na Półwysep Iberyjski i twórczej fascynacji osobliwą aurą wielkanocnego, andaluzyjskiego misterium Wielkiego Tygodnia (cykl Hiszpania I – Wielkanoc w Sewilli, 1991-1992), a także zauroczenia perłami monumentalnej, sakralnej architektury hiszpańskiej (cykl Hiszpania II – Katedry, 1993). Pośród zaprezentowanego zestawu dzieł widnieją także kompozycje inspirowane sztuką i kulturą Ameryki Łacińskiej, a zwłaszcza prekolumbijską, meksykańską obrzędowością religijną oraz jej zagadkową symboliką (cykl Impresje meksykańskie, 1997-1999). W graficznym obrazowaniu artystycznych peregrynacji po świecie znalazły się też reminiscencje z egzotycznej Afryki Zachodniej (cykl Przypomnienie afrykańskie, 1971-1972), a także Sycylii (cykl Wulkany 1969-1970), w których twórca przywołuje wyjątkowy klimat i aurę odwiedzonych miejsc. Obiektem artystycznych wzruszeń uczynił także architekturę Krakowa. Oczarowany jego niepowtarzalną magią, stworzył cykl zatytułowany Spacery po Krakowie (1995-2002) w którym z entuzjazmem buduje dynamiczne, wirujące kompozycje piętrzących się architektonicznych brył i detali zabytków bogatej przeszłości grodu Kraka. Nie zabrakło także nastrojowych, graficznych opowieści z małopolskiej Kędzierzynki, gdzie artysta ma swoją wiejską przystań i zarazem letnią pracownię (cykl Pejzaży z K., 1983-1986).

Mamy nadzieję, że prezentowana wystawa będzie dla widza fascynującą przygodą estetyczną i intelektualną, a obcowanie z niezwykłą sztuką Tadeusza Jackowskiego skłoni do refleksji, rozbudzi fantazję i rozkołysze wyobraźnię.

Marta Gawęda